BENİ ALDATAN KÜÇÜK MUTLULUKLARA…

İçimde hayatın bittiğine dair bir his var. Ne olursa olsun her şey aynı oluyor. Küçücük mutluluklar… Hayatımdan gelip geçen ne varsa her kim varsa yitip giden zamanın içinde kayboluyor. Ben kayboluyorum.

Kendimi anladığımdan beri ruhumu gelgitlere tutsak ettiğimi biliyorum. Bu gelgitlerin beni bitirdiği, tükettiği aşikar. Her şey,  amansızca acımasız bir sona doğru ilerliyor. Her şeye inatsa yaşam devam ediyor. Bağırıp durmak, isyan etmek, ölüyorum demek bunların hiçbir faydası da yok. Acıya çıkan tüm yollara karşın mutlu olmaya çalışmak bir avuntu, kandırmacadan başka bir şey değil. Ben sadece acıların içinde var olmak istiyorum, küçük bir mutluluk sonrası çekilen hüzünlerin altında ezilip durmayı değil.

Bana küçük bir mutluluk yaşatıp karşılığında yığınlarca acı bırakan her şey,  herkes size inanmak bir suç muydu? İnanmamak, güvenmemek, sevmemek, değer vermemek mi gerekli daha az acı için.

Ben her şeye rağmen sevmeye devam etmedim mi, mücadele etmedim mi?

Written by Sancar CAN

Bizimle düşünceni paylaşır mısın?