BENİ DUYSANA…

Günlerdir içimde büyük bir korku var, ne olduğunu tanımlayamadığım. Kırgınlıklar, yorgunluklar… Bir yanım hep eksik. Bulamıyorum dağılmış parçalarımı. Ara ara yazdığım şu satırlar da ruhumu doyurmuyor artık. Beni avutan kendimce bir oyuncağım da yok ne yazık ki. Kandırmacalarne kadar da boş. Daha ne kadar sürer böyle? Oysa herkes kendini kandırmaya devam ediyor.

Şimdi elimde hiçbir şeyim kalmamış gibi. Zaman geçtikçe yaralarım düzelir sanıyordum. Meğer zaman, içimde acıdan duvarlar örmüş. Çocuk yanım öylesine yoksullaştı ki… İçimde koca bir adam durmadan hüzünle yok ediyor bu çocuğu. Her şey koca bir yalan. Ve her şey anlamsızlığa yürüyor. Bir ses doğuyor içimde. Ve ben usul usul kayboluyorum bu sesle…

Leave A Comment

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir