EY SEVGİ KATİLİ İNSAN KULLARI!

Yorgun gözlerimi dolaştırdığım şu
suskun gecede ben olmayan,
benim olmayan ne çok şey var.
Ben sandığım bir yığın yabancı heyulalar,
Bir eğreti gibi üzerime yapışan benliğime sinmiş
Peşim sıra gelen fahişe günahlar,
Kalbimi kalbinde hissettiğim,
ruhumda korkak bir mayına dönüşen sahte sevgiler.
Derinliğinde kaybolduğum sonu görünmeyen yaşam kırıntıları,
Anlamsızlıkla sürüklenirken yine de anlam aramaya çalışan başıboş bir rüzgarın savurduğu
Zavallı yaşama inancım,
Durmadan beni çağırdığını sandığım bir oyuna dönüştürdüğüm ölüm,
Tüm sayıklamalarım, avunmalarım, kendimi yaşamak zorunda olmaya ikna eden kim olduğunu bilmediğim öteki yanım,
Kendimden bile çok sevdiğim sevgi katili Tanrı kulları,
En çok bir çıkmazdayken kendi olan hakiki kimliğim,
Sonunun ne olacağına artık önem vermediğim bensiz başlayan sonsuz hikayem,
Karanlığı seven hep aydınlıktan korkan
Çocuk benliğim…
Hepsi, her şey, herkes
Ve ben, benim dediğim
Ne varsa onun adanmışlığıyla
Kapıyorum gözlerimi.

Yalnızlık, gecemde çoğalıyor

Leave A Comment

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir